Ten zjazd, na szkole Terapii ACT, jak żaden inny, uświadomił mi mocno, że moim najważniejszym pytaniem nie jest CO chcę robić w życiu? Tylko JAK chcę robić swoje życie?

Moim najważniejszym pytaniem nie jest to, czy chcę stać się psychoterapeutką, tylko jaką chcę terapeutką być i jak chcę połączyć naukę (do końca życia …) z tą rolą i innymi ważnymi rolami w moim życiu?

Bo choć praca i rozwój są dla mnie ważne. Są o tym co najważniejsze w życiu – odwadze, szacunku, uważności na drugiego człowieka, więzi i bliskości, nadziei na dobre życie, pomimo … To mogę tę pracę wykonywać i robić to dobrze, jeżeli obok pracy będę żyć swoje życie.

Terapia to praca wymagająca zasobów. Nie tylko wiedzy i struktur. Ale przede wszystkim uważności i otwartości serca. Terapeuci ACT wierzą i wiedzą, że swoją postawą budują elastyczność psychologiczną Klienta, a to jest główny cel terapii w tym nurcie. Ale żebym była elastyczna potrzebuje być żywa …

Więc wraca pytanie,
• jak mam pozostać żywa?
• Jak obrobić życie w sobie i po ludzku się nie zajechać?
• Jak wybierać DO? A nie tylko OD?
• Jak uszanować swoje zasoby, w świecie który snuje opowieść o tym, że możemy mieć siły i energię na wszystko? • Jak mówić NIE pod naporem oczekiwań i presji?

Jak być sobą, będąc tak inną od wszystkich, a jednoczenie przynależeć, bo tak ludzkim jest chcieć przynależeć, przecież …

I to jest mój kierunek na maj. Uporczywe, ale i cierpliwe pytanie siebie, jak mam żyć swoje życie, by nie stracić kierunku, ale przede wszystkim siebie. Nie stracić wewnętrznej wolności i życia w sobie ❤️

Niech moje JAK będzie o wolności i odwadze. O życiu życiem.

Ostatnio pisałam o kulisach, czas więc napisać o scenie. No cóż kocham scenę! A scena kocha mnie 🩷 I najwidoczniej publiczność kocha mnie na scenie! Więc wszyscy, gdy występuję, mogą być zadowoleni. To zdjęcia z konferencji organizowanej przez Edu Bears – dziękuję Ewa Tychowicz & Agnieszka Matonia za zaproszenie! 

I wiecie, co było niesamowite w tym wystąpieniu? Że na temat o rezyliencji przyszły tłumy, choć wiele osób nie znało tego terminu. Naprawdę, zapytałam na wstępie i tylko kilka osób podniosło rękę. Mimo to przyszli, wysłuchali, wzięli aktywny udział, bo u mnie zawsze jest aktywnie! 

Dostałam po tym wystąpieniu wiatru w żagle. Często bowiem moja miłość (znów!) do rezyliencji jest niezrozumiana. Choć wiemy, że jest to jedna z kompetencji przyszłości, to uciekamy od tego tematu jak od ognia. Boimy się rozmawiać o rezyliencji i odporności psychicznej, z obawy o posądzenie nas o słabość, wątpliwości, wrażość, zagubienie. „Nie chcemy wywoływać wilka z lasu…”. Ja oczywiście z tymi obawami dyskutuję. Obalam mity i oswajam z rezyliencją, pokazując jej ludzką twarz. I też to kocham! Znów miłość 🥰 Ale cóż, podobno to widać, bo po wystąpieniu publiczność dała mi bardzo wysokie oceny i napisała w ankiecie: 

🔔 wspaniała sesja 

🔔 empatycznie i konkretnie 

🔔 pasja z jaką opowiada 

🔔 relacyjna prowadząca, autentyczna, super temat 

🔔 cudowna energia Marty, lekkość, humor, super temat! 

🔔 najwspanialsze wystąpienie dzisiejszego dnia – dzięki osobowości Marty i przekazywanych przez nią treściom 

Także ten. Polecam się na sceny, areny, podesty i estrady. A że przy okazji napisałam naprawdę fajną książkę o rezyliencji „Kiedy życie mówi sprawdzam” to wartość ze spotkania ze mną jest podwójna. Przecież wszyscy lubimy „wynieść” coś wykładu. A książka, a nawet dwie to całkiem fajne „coś!”. 

Do tego wpisu zainspirowała mnie Izabela Turczyńska-Buszan. Ty Iza też odważnie piszesz o tym, że kochasz scenę. Przebijam Ci więc piątkę 🤗

Pogadajmy o kulisach. O tym czego nie widać, a jest i ostatecznie nie da się odzobaczyć.

To zdjęcie zrobił mi wczoraj mój nastoletni syn, a było koło północy.

On kładł się spać (to licealista, ma teraz wolne) a ja pisałam jeszcze pracę zaliczeniową na studia. Zaczęłam w tym roku akademickim szkołę psychoterapii w nurcie ACT. Obiecałam sobie, że do 50tki zostanę psychoterapeutką. Mam teoretycznie szanse się wyrobić. Teoretycznie, bo w praktyce oznacza to wiele weekendów oddanych szkole, czas poświęcony na naukę i pisanie prac. Zmiany w mojej pracy, bo w tym zawodzie liczy się praktyka, a ja już od kilku lat w procesy coachingowe i psychologiczne wplatam marzenia i struktury ACT’u czyli pracę z przekonaniami i myślami, uważność na emocje, rozszerzanie koncepcji JA, pracę z wartościami, zaangażowaniem i odwagą. Ba! Nawet dwie moje książki są bardzo ACT’owe.

Więc ta praktyka jest momentami trudna. Bardzo trudna. W chu*** trudna. To pot i łzy. Czasem fizyczny ból, bo po chorobie moje ciało ma wiele specyficznych potrzeb, które trudno zaspokoić w czasie godzin przy kompie. Ale takie jest życie. Gdy chcemy robić rzeczy ważne, odważne, sensowne pojawi się dyskomfort, ból, zmęczenie i zwątpienie. A ja baaaardzo wierzę w to, że dziś moi Klienci indywidualnii i biznesowi bardzo potrzebują tego, czego się uczę. ACT jest tak bardzo o zaangażowanym i dobrym życiu. Pięknie rymuje się z rezyliencją i odpornością psychiczną, odwagą i życiem DO.

A wracając do kulis. To chcę napisać, że takie zarwane noce stoją za moimi warsztatami, wykładami, webinarami. To jest to czego nie widać.

Czasem ktoś mi powie „Fajną masz Marta pracę. Dwadzieścia minut wykładu. Godzina webinaru i heja …”. No nie wiem czy „takie heja”. Za każdym wystąpieniem są godziny, dni, lata nauki i ogrom inwestycji: przez emocje, czas, zaangażowanie i pieniądze. Bo gdy pracujesz na swoim nikt ciebie nie „wyśle” na szkolonko.

I żeby była jasność. Ja nie narzekam. Tak wybrałam. Wybieram bardzo świadomie. Ale chcę dziś uszanować to jak jest ❤️ Jak jest naprawdę. I docenić wszystkich, którzy mimo pesela chcą uczyć się dalej.

Jesteście tutaj?

Pogadajmy o tym jak jest 🙏

#odwaga #odpornośćpsychiczna #terapiaACT