Cały wpis dostępny na facebook:

Artykuł Kobiety pochodzi z serwisu Manufaktura Rozwoju.

Dziś 29 maja czuję, że cieszę się z „bycia” coraz bardziej.
Uczę się żyć bez działania…
Życia wolniejszego…
Życia zdrowszego…
I nucę … nucę Melę Koteluk, która śpiewa przecież „Działać bez działania, żyć bez przymuszania”. Trochę za działaniem, za pracą tęsknię, za wyjazdami i śniadaniem w hotelu. Ale nie tęsknię tak bardzo, by puszować, by poganiać wszechświat, by mi to wszystko „tu i teraz, natychmiast dał”.
Nucę i myślę, że ten moment życia, w którym jestem pokazuje, że są we mnie dwie sprzeczne, a tak samo silne potrzeby.
Jedna potrzeba „bycia – relaksu, zwolnienia i celebrowania”.
Druga to potrzeba „pracy i działania”.
Uczę się nie wartościować tych potrzeb. Nie decydować, która jest lepsza, gorsza, która dojrzalsza, a która słabsza … Uczę się je czuć i za nimi podążać. Słuchać ich. Choć to nie jest moja natura, bo zostałam uwarunkowana do dużego i intensywnego działania …

Ucząc się swoich potrzeb widzę wyraźnie, że do tej pory nie potrafiłam sama, dla siebie i przez siebie zaspokajać potrzeby „bycia”. Złościłam się na innych, rzadziej na siebie – że „tego bycia” mam tak mało. Narzekałam na przepracowanie i gonitwę, nie robiąc zbyt wiele, by mieć jej mniej. Bo? Bo czułam, że praca i gonitwa dodaje ważności.
„Uważnia mnie” – definiuje, konstytuuje.

A teraz, gdy przyszło to czego potrzebowałam. Gdy ten maj okazał się świetną okazją do „bycia”.
To … to?
To poczułam dyskomfort, złość, smutek … że co?? „To ja mam tak sobie tylko być?” … „Czy ja będę OK tak, tak tylko będą?”
Ale jestem.
Po prostu jestem.
I jest OK.
Ja jestem OK.
Oswoiłam, a raczej oswajam ten stan.
Przeżyłam. Żyję. Nie zniknęłam.
Odkryłam za to bardzo dużo pięknych rzeczy. Oswoiłam wolniejsze, zdrowsze tempo i uwaga, wprowadzam ogromną zmianę w swoim życiu troski o swoje ciało i zdrowie. Mam nadzieję, że niebawem efekty będą zauważalne 🙂
I jestem.
I celebruję bycie.

Do pracy szkoleniowej wrócę niebawem, zresztą już wracam i bardzo to mnie cieszy. Ale mam nadzieję, że będzie to bardziej „mój powrót”. Mój, bo bardziej połączony z byciem, z oddechem, z zdrowymi nawykami i wspomnieniem zapachu akacji.

Niedawno moja znajoma coach i mentorka, Asia Chmura napisała post o tym, że „skrzydła, aby wyrosnąć potrzebują miejsca, przestrzeni pustki”. Ja po prostu będąc zrobiłam sobie na to miejsce. Na skrzydła. Czuję, że rosną.
I może ta pustka, u mnie, kogoś dziwi, zaskakuje, niepokoi. Mnie samą bardzo, na początku – teraz już coraz mniej. Coraz bardziej ją oswajam.
A!
I jeszcze jedno. Ciągle wraca mi do głowy taka myśl, że nie możemy być w pełni zaangażowani w każdy obszar swojego życia – pracę, rodzinę, dom, zdrowie, znajomych, pasję … Że jakoś tak się dzieje, że dzisiejsze czasy pchają nas w bycie zaangażowanym w pracę, bo to takie ważne, potrzebne, konkretne i mierzalne. A zaangażowanie w życie, w zdrowie, w sens … jest ciągle społecznie deprecjonowane. Nie liczy się, bądź liczy się mniej … Nie mam zgody na taki stan rzeczy i choć ciągle ciężko jest mi dzielić uwagę pomiędzy pracę a resztę życia, to z dumą muszę powiedzieć, że ten proces nauki coraz lepiej mi wychodzi.
Coraz sprawniej oswajam myśl, że będąc zaangażowaną w rodzinę i w siebie, też jestem OK. Coraz lepiej wychodzi mi przełączanie się i bycie zaangażowaną w różne sfery, a nie tylko w zawodową.
Bo nie samą pracą człowiek żyje. To chyba prawda 🙏
Bo życie, bo #nażyć nie jest tylko ulokowane w pracy.
Musimy się tylko na to #nażyć otworzyć. Zaryzykować.
Ja zaryzykowałam i melduję, że żyję <3

A Ty, czy „tylko bywasz” czasem?
Napisz jak to czujesz <3
Dziękuję …

PS. Jeżeli interesuje Ciebie temat tego, by #poprostubyć to obejrzyj mój wczorajszy #live, w którym też nawiązywałam do tego tematu. Choć! Choć „oficjalnie” #live był o perfekcjoniźmie.

Dwa 10 czerwca organizuję warsztaty z #nażyć. Zapraszam, będziemy trenować to, by być! Lik wrzucę w komentarzu.

Artykuł Po prostu być … pochodzi z serwisu Manufaktura Rozwoju.