Komentarze do: Aby radzić sobie z presją ..

Autor: marta iwanowska-polkowska

marta iwanowska-polkowska — Wed, 31 Jul 2013 22:16:19 +0000

W odpowiedzi do Paulina Engen. Oj fajnie było, fajnie :-)
Też życzę uuuuudaaaanych wakacji!!

M

Autor: marta iwanowska-polkowska

marta iwanowska-polkowska — Wed, 31 Jul 2013 22:15:19 +0000

W odpowiedzi do Joanna Pakuza. Joanno,

dziękuję za włączenie się do rozmyślania o "presji". Bardzo cenne są Twoje uwagi. Zresztą jak zawsze :-)

Szczególnie doświadczenie w stawianiu granic z pewną osobą. Czasami ciężko nam zidentyfikować źródło presji. Może nim być pojedyncza osoba, grupa ludzi (np. współpracownicy), czy przekonanie, które się w społeczeństwie ugruntowało i żyje swoim życiem (np. przekonanie, że "że trzeba szybko po macierzyńskim wracać do pracy"). Ale jeżeli presję generuje, ktoś bardzo ważny dla nas to warto przyjrzeć się i tej relacji i naszym reakcjom. Fajny, ciekawy temat.

PS 1. A w coachingu te podejście "do przyszłości" najbardziej mnie zainspirowało. Bo "tu" szuka się rozwiązań, wyciąga wnioski, generuje się nowe schematy działania!! Polecam taką perspektywę ...

M

Autor: Joanna Pakuza

Joanna Pakuza — Wed, 24 Jul 2013 21:44:41 +0000

Ciekawy wątek – ów presyjny. Samo użycie w tekście słowa „presja” otwiera oczy na to, czego czasem w codzienności się na zauważa. Nie lubię tego określenia, ale – „takie są czasy”, że ta presja jest na tyle obecna, że aż momentami zlewa się z otoczeniem i można się z nią aż oswoić, niestety. I mam tu na myśli sprawy tak małe jak i poważniejsze. Małe? Choćby tankujesz na stacji benzynowej albo robisz zakupy w sieciówce i zanim zapłacisz słyszysz sakramentalne pytanie: „A może kawa/hot dog/lakier do paznokci/szczotka do odzieży/etc/etc? – dziś w cenie promocyjnej” całość ubrana w uroczy uśmiech uroczej ekspedientki. I… no właśnie: taka urocza wydawałoby się nie-presja, ale jednak presja. Kto nieodporny na taki zabieg podda się raz dwa. Tankuję, to wiem 😉
A tak serio. Dotyczy to też spraw poważniejszych. Relacji, czasem z bliskimi. Sama to „przerabiam” w relacji z ważną dla mnie osobą i wiem, że nie jest łatwo. „Walczę” i cenię siebie za to, że pewnym presjom wywieranym przez tę osobę się nie poddaję. Z jednej strony to kosztuje, ale też jest procesem swoistego dojrzewania: zdobywania pewności siebie, pewności co do swoich przekonań, wyborów. Ale mówię, nie zawsze jest to proces łatwy. Tym bardziej fajnie, że podjęłaś ten temat.

PS. 1: Na początku przez moment zdziwiło mnie, gdy przeczytałam, że: „W coachingu nie patrzy się w przeszłość. Tylko patrzy się „do przodu”. Ale rzeczywiście – chyba najłatwiej zrzucić winę na przeszłość i tym usprawiedliwiać ewentualną bierność w walce z presją. I choć myślę, że pewne świadome zaznajomienie z przeszłością, z uwarunkowaniami jakie mogą stać się kalką dla teraźniejszości, pomaga w pracy nad radzeniem sobie z presją, to jednak bardzo ważne jest, by działać, by iść do przodu, by coś z tym robić i nie poddać się bierności.

PS. 2: Chyba rozpoznałam się w Twoim PS-ie 🙂 Miło mi 🙂 Zazdroszczę Ci zwłaszcza podlewania pomidorów (i w domyśle ich niedalekiej konsumpcji;) oraz zapachu noszonego drewna 🙂 Życzę dobrego odpoczynku i pozdrawiam