Twój komentarz Paulino dał mi trochę do myślenia, więc spróbuję odpowiedzieć rozwijając jednocześnie tą teorię.

Światło w tym tunelu jest. I jest nadzieją, czym pozytywnym … światło wyznacza kierunek, bo każdy z nas w jakimś kierunku podąża. Nawet jak nie ma świadomości celu, to jednak każdego dnia porusza się do przodu.

Tunel to natomiast „ramy tego podążania”. Tak jak pisałam tunelem mogą być ów nawyki, schematy myślenia i postępowania, posiadana wiedza, wyuczone umiejętności. Tym tunelem możemy podążać, tj. iść do przodu. Jest w nim ruch.

Ale … pewne zmiany życiowe, wyzwania, dylematy, decyzje które nagle z jakiegoś powodu musimy podjąć powodują, że nagle wszystko co nadawało nam ramy działania – było ów tunelem…. nie wystarcza. Z jakiegoś powodu się blokujemy i nie możemy iść dalej. „Ruch może zostać zatrzymany. A światło, które do tej pory wyznaczała kierunek blednie, a może nawet gaśnie”. Tracimy satysfakcję. Stajemy się zagubieni, rozdrażnieni. Coś nas „dusi”, ogranicza, utrudnia dalsze działanie.

I wtedy może wkroczyć coaching, który pomaga spojrzeć z innej perspektywy zarówno na „nasz tunel” jak i na moment, w którym jesteśmy tak by wypracować rozwiązanie … i ruszyć w kolejnym krokiem. Coaching „poszerza” tunel, jak pisałam poszerza pole świadomości. Czyli odblokowuje, uczy innego spojrzenia, ale nie rewolucjonizuje naszego życia.

pozdrawiam 🙂 MIP

http://www.sevenwishes.eu